Weekje Stichting Lucai, 22 oktober 2012

Het bleef nog even spannend maar vlak voor vertrek kregen we de bevestiging van Stichting Lucai ( http://www.stichtinglucai.nl ): we mogen komen, we hebben er allemaal heel veel zin in!!
Het weer werkt mee en zelfs de aanvallen van Lou werken mee. Ze heeft een paar onrustige dagen gehad dus ik zag al beren op de weg….
In de stralende zon ontmoeten we de andere drie gezinnen. In een oogopslag zie je vier totaal verschillende gezinnen.
Tyra is de jongste, ze zit wat ongemakkelijk op haar stoel. De andere kinderen zijn wel heel oud moet ze gedacht hebben.
Maar de taart brengt daar verandering in, net als de skelters op het terrein.
Het ijs is gebroken in nog geen half uur rennen en buitelen de 10 kinderen over elkaar heen of spelen een spelletje aan de tafel in de zon.
Vijf jongens, vijf meisjes allemaal met een rugzakje vol emoties. Zelf ziek of broer of zus van een ziek kind.
En dat is iets wat ik heel bijzonder blijf vinden, het zijn stuk voor stuk mooie en sociale kinderen. Hun acceptatiegrens is zo hoog vergeleken bij kinderen met minder zorgen. Zelfs leeftijd of geslacht speelde geen rol.
Ik weet het niet zeker maar ik heb in al die vijf dagen geen ruzie of strijd tussen de kinderen gehoord. Wel heel veel lol samen!
Marilou heeft ook een vriend, al bij aankomst keken ze elkaar in de ogen: Boris!
Boris en Lou deelden een passie: Teletubbies kijken!
Zo kwam het voor dat er op dezelfde bank om Boris en Lou heen, een grote groep pubers zich verzamelden.
En heel soms had hun stille hint succes!
Ax en ik vermaakten ons prima met de andere ouders, hoeveel onze zorgen ook van elkaar scheelden. Heel veel lachen, vooral in de laatste dagen als alles al gezegd en verteld is en je de persoon achter de persoon echt leert kennen.
Tranen van verdriet heb ik voor thuis bewaard, mijn schildje voelde daar prettig.
We zijn alweer 15 jaar verder en dat merkte ik wel. Het gaf een rustig en goed gevoel dat onze Python veranderd is in de Kikkerbaan.
Ik vroeg mij af waarom ons gezin, Nouk en Cas zijn ook nog een dagje overgekomen, het zo naar zijn zin heeft op dit soort vakanties.
Het is en blijft de acceptatie van Marilou denk ik, al vond ik dat soms best lastig.
Haar gilbuien zijn weer volledig terug, naast dat wijzelf dat als storend ervaren denk je dat anderen dat ook zo ervaren maar gelukkig bleek dat minder waar.
Maar daarnaast geniet ik van het verzorgd worden, het niet hoeven boodschappen doen en het niet hoeven koken is vooral voor mij een heel groot genot. Elk drankje werd bezorgd en dat is vijf dagen lang heel lekker hoor!
We hebben als gezin dingen gedaan die we anders nooit zouden doen, schilderen bijvoorbeeld! Karin en haar fantastische team zorgden elke dag voor een volledig programma (ik zal het in mijn blog niet verklappen!) heerlijk om nergens over na te hoeven denken en te zien dat het hele gezin geniet.
Wat waren we ook blij dat we onze PGB’er Lotte mochten meenemen. Zo konden wij optimaal genieten van de avondactiviteiten terwijl Marilou lekker in haar vertrouwde ritme bleef. Tyra troffen wij vaak pas tegen de nacht in haar bed aan, haar zagen we bijna de hele dag niet. De kinderen ziek of niet ziek deden alles de hele dag samen. Wat zal ze iedereen missen.
Marilou kon lekker door de grote accommodatie lopen en genoot van alle aandacht en activiteiten om haar heen.
Ze sliep natuurlijk in het Uit als Thuisbed( www.uitalsthuis.nl ), samen met Lotte op de kamer. Bijzonder om ook een hotelkamer volledig aangepast te krijgen dmv van onze opvouwbare tillift en de gehuurde douchebrancard. In elke kamer keken er groepjes koeien vanuit de wand de kamer in, Lou vond het prachtig. Ik kon vooral genieten van de opkomende zon in het boerenlandschap door de ramen. Wat ben ik toch een stadse! Even verderop konden we de kalfjes in de stal bekijken, Lou genoot van hun geluiden maar nog meer van het koeienmelken in de grote stal. Wat een plezier had zij daarbij!
De vijf dagen vlogen voorbij, we zullen de Lucai-week nooit meer vergeten. Het zijn de kadootjes die Marilou ons brengt, ze maken ons leven als gezin mooier en laten ons zien wat er nog allemaal mogelijk is ondanks onze zorgen voor de toekomst!
Wij zijn de vele vrijwilligers dankbaar voor hun tomeloze inzet en hun humor. Het was een zeer geslaagde week voor alle vier de gezinnen denk ik!
Karin ik wil je niet alleen als prachtig persoon bedanken maar ook als gezin want zonder jouw gezin was dit niet mogelijk geweest. Wat trek jij samen met man en zoon hard aan de kar om deze bijzondere weken mogelijk te maken voor gezinnen zoals wij.
Jullie dochter Loek hebben we niet gekend maar haar nemen we mee in onze reis door het leven.
Dikke kussen van de familie Wiertz
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Emotie, Geen categorie, Uitjes, Vakantie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Weekje Stichting Lucai, 22 oktober 2012

  1. marilou zegt:

    even testen over er weer gereageerd kan worden….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s