En het is nog steeds niet klaar! 8 augustus 2011

Boven zijn twee meiden nog heel erg wakker ondanks het late tijdstip op de avond. Nichtje Saar slaapt bij ons. De meiden wilden het al zo lang en iedere keer was er wel iets bij ons aan de hand waarom het niet uitkwam. Dat we sinds twee dagen poesje Puckie van 10 weken hebben opgehaald maakt in een logeerpartij in huize Wiertz nog interessanter natuurlijk!

Ik zit op de bank uit te puffen, de koffers zijn inmiddels uitgepakt. Nog twee wassen en dan is het hoofdstuk Italie ook weer afgesloten, als de telefoon gaat.

Met Hotel Hootel de Bootel neem ik bij wijze van grap de telefoon aan, als ik zie dat het mijn vader is.

Zijn stem is anders dan anders. Ik schiet omhoog van de bank, weet gelijk dat het mis is. Mama heeft een ongeluk gehad met haar paard en is net per ambulance het ziekenhuis binnengebracht.

Ik ren op mijn slippers naar de auto en kan alleen maar denken daar gaan we weer. Het is nog steeds niet klaar! Pas tegen de ochtend krijgen we de diagnose een zeer compliceerde schouder-bovenarmbreuk! Zonder oplossing maar met een berg morfine wordt zij naar huis gestuurd.

Thuis gaat het niet goed, samen met mijn vader verzorgen we haar 24 uur per dag. Zo goed en zo kwaad als het kan maar de pijn is ondragelijk.

Over vier dagen moet ik zelf weer onder het mes, mijn moeder zou dan voor mij gaan zorgen! Als ik ’s ochtends wakker word weet ik het zeker, mijn operatie ga ik afzeggen.

Met mam gaat het elke dag slechter en na diverse ziekenhuisbezoeken wordt er toch besloten tot een ingewikkelde operatie maar eerst nog het grote feest van Anouk.

Nouk is alweer een week thuis als we Mike gaan halen op Schiphol. Ik had mij deze week zo anders voorgesteld, tussen het zorgen door staat het feest van Nouk op de eerste plaats.

We toveren met zijn drieen een “bouwkeet” om tot een feestzaal, het ziet er erg gezellig uit, al zeg ik het zelf.
Heerlijk om Nouk als stralend middelpunt te zien!

Het weer zit ook mee, de jongeren bouwen een kampvuur en gaan nog uren door terwijl wij oudjes al op een oor liggen.

Pap en ik brengen twee dagen later de uren wachtend door in het ziekenhuis, de operatie van mama duurt langer dan verwacht en dat maakt het onverwacht heel spannend. Maar gelukkig blijkt alles goed gegaan en mag ze spoedig mee naar huis.

Langzaam aan proberen we het “gewone” leven weer een beetje op te pakken, Mike is weer terug naar Canada nadat we hem letterlijk en figuurlijk nog iets van de Hollandse cultuur hebben laten proeven. En mijn agenda staat vol met afspraken voor Lou.

We brengen de revalidatiearts na een jaar een bezoekje, het consult loopt goed uit als ik eenmaal het verhaal begin te vertellen. De arts luistert met open mond en halverwege houdt ze op met schrijven, we laten haar verbijsterd achter.

Maar er is meer goed nieuws. Eindelijk lijkt het erop dat we een nieuw onderstel krijgen voor de orthese van Marilou. Ik begrijp dat deze dingen op papier zeven jaar mee moeten gaan maar in praktijk blijkt dat een heel ander verhaal, dat wij met ons intensieve gebruik de zes jaar hebben gehaald is al een wonder.

Ook lijkt er na 10 jaar “gevecht” eindelijk een communicatiecomputer te komen, een Mobi 2

Een prachtig middel, we oefenen nu een paar maanden en Marilou laat hele opvallende dingen zien.

Nog snel vindt de laatste hersteloperatie van de badorthese plaats voor ik zelf weer op de operatietafel lig. Zenuwachtig ben ik niet, zelfs operaties wennen lijkt het wel.

Ik word beroerd wakker en dat houdt twee dagen aan maar dan opeens op de derde dag loop ik stiekem zonder krukken en weten we niet hoe snel we die tweede rolstoel in huis moeten terugbrengen.

Een dikke meevaller!! Zelfs de littekens van van 10 cm aan beide kanten van mijn been zien er goed uit alleen het doosje met al het roestvrijstale materiaal op tafel doet anders vermoeden.

Dat komt goed uit want we gaan een druk weekend tegemoet. Een Rettsyndroom dag in de Efteling en een Kookfestijn in Arnhem voor broertjes en zusjes van gehandicapte kinderen.

De dag in de Efteling was heel bijzonder en zeer goed geregeld! De moeder en een tante van Rettmeisje Celeste hadden samen met een groot aantal vrijwilligers gezorgd voor een mooie dag voor verrassingen.

Gelukkig wilde Nouk mee en kon die een van de twee rolstoelen duwen. Het was vooral voor mij een emotionele dag, een aantal jaren hebben wij bewust geen Rettdagen meer bezocht. Het was heerlijk om eens te genieten als moeder van ipv het druk te hebben als organisator.

Ook was het bijzonder te merken dat veel mensen je een warm hart toedragen, heb hier en daar wel een traantje gelaten. Maar het fijnste was natuurlijk om een hele goede Marilou te kunnen laten zien, na al die jaren. Dat moet een groot aantal Rettouders hoop geven voor de toekomst!

 

En terwijl Tyra de volgende dag haar beste kant liet zien als kok, gingen wij op bezoek bij Villa Vega. Nog nagenietend van de Eftelingdag zat ik in alle rust bij mijn vriendin, moeder van Bram, aan de thee met taart en nog veel meer lekkers.

Onze mannen maakten een lange fietstocht met onze twee kinders in de rolstoelfietsen. En een bekijks dat ze hadden!

En of het zo heeft moeten zijn, tour ik de week erna bijna elke dag op een neer naar Amsterdam voor een heel bijzonder optreden. Tyra mag optreden voor Hare Majesteit de Koningin tijdens de heropening van het Scheepvaartmuseum!

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s