Bella Italia! 1 augustus 2011

Anouk leefde al weken met haar hoofd in Canada, ruim drie weken zullen Mike en Nouk dit jaar samen zijn in Canada. Dit keer zal Mike een paar weken na haar thuiskomst ook Nederland gaan bezoeken. Wij zijn, na ruim 2 jaar, ook erg nieuwsgierig geworden naar die vriend aan de andere kant van de Oceaan! Heel bewust plannen we een groot feest voor de 18 de verjaardag van Nouk tijdens zijn verblijf. Het is een heel bijzonder gevoel, een volwassen dochter te hebben. Wat zijn wij trots op haar, in haar hele jeugd heeft de zorg rond Marilou een grote rol gespeeld maar zij liet zich niet uit het veld slaan.

Nog trotser zijn wij op haar als blijkt dat zij haar propedeuse Diergeneeskunde heeft gehaald, we zetten haar met een gerust hart op het vliegtuig richting haar lief. Dag grote lieve volwassen dochter, pas goed op zelf daar in dat verre Canada!

Op de terugweg vanuit Schiphol wist ik het droog te houden, het voelde alweer zoveel anders als vorig jaar. Mijn gedachten schakelen snel over naar onze eigen vakantie.

Lou is niet in goede doen de laatste dagen. Zo’n verschil met onze week in Limburg. Ik maak mij er zorgen om, als het is wat wij vrezen dan zal Lou haar epilepsiecluster hebben tijdens onze vakantie in Toscane. Lou gaat niet mee, al vorig jaar bood een hele lieve oppas zich aan zodat wij na jaren weer eens vakantie in het buitenland konden vieren.

Heel bijzonder is onze Laura, ze heeft er zelfs een week vrij van haar werk voor genomen. We kennen haar al jaren en zo kent zij onze Lou ook heel goed. Maar het is de eerste keer dat we het op deze manier doen en ook zo lang en ver weggaan. Maar we hebben er allebei een heel goed gevoel bij!

Overdag draait Lou haar eigen programma met onze gebruikelijke hulpen maar aan het einde van de dag komt Laura het overnemen net als de nachten. We hebben lange gesprekken en hebben van uur tot uur, van dag tot dag hele draaiboeken gemaakt incl. een draaiboek voor een epilepsie cluster. Die was het moeilijkste om te maken, we zitten nl. elk cluster dag en nacht zelf aan haar bed. Ax en ik zijn er nog niet helemaal uit, willen we wel of niet gebeld worden als het thuis misgaat. We kiezen voor de laatste optie, we willen niet gebeld worden meer uit zelfbescherming natuurlijk. We zijn zo op van alles wat ons de laatste maanden is overkomen.

Heel even stond ook deze vakantie op de tocht, door meerdere complicatie aan mijn oog hebben we de afgelopen weken en nachten vaak in het oogziekenhuis gezeten om mijn uveitis HLA-B27 in goed banen te leiden. Gelukkig krijgen we met een tas Prednison toch toestemming om te gaan vliegen.

Maar niet voordat we onze nieuwe aanwinst Puck nog een bezoekje hebben gebracht. Nouk heeft hem gelukkig vorige week nog gezien en zal hem weken later pas weer kunnen knuffelen maar dan bij ons thuis.

We hebben er alledrie verschrikkelijk veel zin in, de regen blijft in Nederland met bakken uit de hemel vallen maar op ons vakantieadres is het warm en droog, zelfs heel warm lezen we overal! Tyra heeft het al weken over niets anders dan haar eerste vliegreis.

Ik probeer zo veel mogelijk tijd door te brengen met Lou en probeer al mijn nare gedachten uit te schakelen. We komen gewoon alledrie veilig terug en Lou heeft een fantastische week met alleen maar lieve mensen om haar heen.

Nog een laatste kus, een zwaai en dan spring ik met een dikke keel de auto in. Het voelt alsof alle draadjes tussen ons worden losgerukt in mijn buik. Weer die nare gedachte, het blijft een kind van de dag. En dan lukt het mij opeens de knop om te zetten ter hoogte van Leidschendam, Italy here we come!

Ons vliegtuig vertrekt pas aan het einde van de middag maar we zijn er al vroeg. Tier wil na al die jaren anderen wegbrengen zelfs eens door die poortjes lopen en alles uitgebreid beleven incl. het shoppen natuurlijk. In een uur en vijftig minuten zet KLM ons veilig aan de hete grond in Pisa, Tier begon het pas hoog in de lucht echt leuk te vinden.

Alles verloopt zonder problemen, door het gebrek aan huurauto’s kregen we een veel luxere auto mee dan gepland. De reis door het Toscaanse landschap maken we zonder in file te staan en een paar uurtjes later zitten we op onze veranda aan een koel drankje, te genieten van het prachtige Toscaanse uitzicht.

Onze dagen bestaan uit (door) slapen, veel buiten de deur eten, boeken lezen en vooral heel veel zwemmen want de temperatuur loopt met de dag op tot 40 graden. Elke ochtend liggen we alledrie om 09.30 uur al in het water. Zodra er even wolken zijn stappen we in de auto en snuiven de prachtige cultuur op van Florence. Deze stad heeft het bij mij gewonnen van Rome, wat een prachtige stad!

Ik denk vaak aan Lou, heel af en toe sturen of krijgen we een SMS over Lou. Dan opeens even niet en weet ik al wat er thuis aan de hand is. Ik wil het niet weten deel mijn zorgen ook niet met Ax. Het voelt zo egoxefstisch maar we zijn zo moe en kunnen er vanuit hier niets aan veranderen. Ik blijf het wonderenswaardig vinden hoe “makkelijk” ik iets in een doosje kan stoppen, deksel dicht en heel diep weg kan stoppen. Het zal wel een soort overlevingmodus zijn die ik de afgelopen maanden heb geleerd.
Ik stuur toch een SMS met de woorden: we genieten elke dag meer van alles en elkaar! En ik hoop dat dat het thuisfront zal steunen en stap snel in de auto.
Het blijft raar om 19.00 uur ’s avonds nog op stap te gaan en zo laat terug te komen als jezelf wilt. Vaak zitten we om 24.00 uur nog op een warm terras na te genieten van alweer een leuke dag.

Nog maar een paar dagen en dan is deze geweldige vakantie, waarin we kennismaakten met een geweldige cultuur, een fantastisch klimaat, heerlijk eten en we proefden van echte vrijheid voorbij! Natuurlijk verlang ik naar ons meisje maar niet naar haar zorg en alles wat daarbij komt kijken. De ellenlange gevechten met instanties en de dreiging van afschaffen van het PGB, ze zullen mij binnen een dag weer opslurpen. En bovendien zal ik een paar dagen na thuiskomst weer op de operatietafel liggen voor een derde hersteloperatie binnen een jaar.

Ik kijk in de spiegel van de luchthaven, mijn rechteroog heeft het goed gehouden. Het ziet er nog steeds vreemd uit maar ik zie duidelijk de contouren van een erg gebruind gezicht. Zo hoor je er uit te zien na een vakantie, uitgerust en al met een denkbare rugzak vol fijne dierbare herinneringen. Ik voeg mij bij Axel en Tyra in de wachtrij voor de gate, niemand ziet dat hier maar een half gezin staat dat weet ik zeker.

Het vliegtuig geeft gas, dag mooi land, ik hoop tot gauw. Lieve Lou we zijn er bijna!

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s