Zelf voorlopig in het ziekenhuis november 2007

Zoals een aantal van jullie weten ben ik vorig jaar(overigens ook in november) aleens opgenomen met ernstige pijnklachten.

Helaas ben ik zondag opnieuw per ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis. De alarmbellen waren groot aangezien ik weer werd verdacht van hartklachten of een longembolie. Maar beide zijn voor alsnog uitgesloten. Na alle onderzoeken en een avondje op SEH mocht ik rond middernacht zonder diagnose toch naar huis. De morfine heeft de pijn doen slinken maar was helaas nog steeds licht aanwezig.

Maandag een heel beroerde dag gehad. Veel Diclofenac: 200 mg en veel paracetemol ingenomen maar het wilde maar niet zakken. Arts nog gebeld en sávonds getwijfeld om weer naar de SEH te gaan. Maar dan wist ik zeker dat ik vannacht in het ziekenhuis had gelegen.

Dinsdag na donkerbuine ochtendurine en geel oogwit gelijk weer gebeld en mag straks komen. Hopen dat het galstenen zijn en dat er snel een operatie volgt. Gehele dag op SEH gelegen met geelzucht tgv een galsteenafsluiting. Mijn lever kan hierdoor niet meer functioneren. Ik heb een mooi ‘gezond’ kleurtje. Ik moet direct geopereerd door een chirurg onder leiding van een radioloog omdat niet alleen mijn galsteen wordt verwijderd maar alle galwegen ook gedotterd worden. Woensdag was er geen radioloog meer beschikbaar. Mocht naar huis tot woensdagochtend 08.00 uur. Woensdag heeft een chirurg dienst die geen goede naam heeft en ik wil niet door hem geopereerd worden. Alleen als de leverwaarde morgen beter zijn mag de operatie worden uitgesteld. Ik baal enorm maar merk dat de morfine begint te werken en het tikken moeilijker gaat. Marilou’s cluster is na maar zes dagen weer begonnen. Vijf minuten voor vertrek naar het ziekenhuis. En is weer heel heftig. Goede timing, Axel naast het bed van Lou en mijn moedertje naast mijn bed in het ziekenhuis.

Woensdag waren de leverwaarden weer beter, na mijn vierde dagje op de SEH toch weer thuis. Ik mag nu wachten tot mijn chirurg terug is van vakantie. Maar die komt pas donderdag 8 nov terug en dan moet ik nog in het operatieschema van 9 nov passen. Blij en helemaal niet blij. Elke dag een aantal galaanvallen. Gelukkig genoeg morfine gekregen maar dat word ik erg hyper van en heb dus al drie nachten niet geslapen (zelfde contrareactie als Marillou). En dan is wachten heel lang. Marilou lijkt beter te gaan.

Donderdag na opnieuw een pijnaanval toch weer naar de SEH gereden. Daar bleek het goed mis te zijn. Alle leverwaarden bleken zeer verslechterd, evenals de bezinking en daarnaast had ik opeens ook koorts. Even werd nog gedacht aan alvleesklierontsteking naast een galblaas- en wegenontsteking. Nu mocht ik niet meer geopereerd worden, maar moest er toch vandaag met spoed worden ingegrepen. Geprobeerd is mij vanavond met een ambulance van Zoetermeer naar het AMC in Amsterdam te brengen voor een speciale behandeling, het vrijmaken van de galwegen, die hier in de omgeving niet mogelijk is. Maar helaas is dit vandaag niet meer gelukt, nu gebeurt het morgen. Nu een week in het ziekenhuis aan de antibiotica en hopen dat de leverwaarden verbeteren na de behandeling van morgen. In de loop van volgende week wordt er alsnog een galblaasverwijdering gepland. Apatisch in bed gelegen. Dachten eerst mijn leverwaarden maar nu blijkt de lage suikerwaarde de oorzaak.

Toch naar AMC gebracht, voor de file ging nog even de sirene aan. Pas aan het einde van de dag geholpen. De ingreep viel mee wel napijn nu. Helaas kreeg zelfs de Dormicum mij niet plat. Vandaar dat ik alweer kan zitten. Morgen een week niet gegeten. En nu maar hopen dat mijn lever weer gaat werken en volgende week de operatie kan doorgaan. Goede berichten vannacht voor het eerst sinds een week wat uren geslapen en zefs twee crackers op. De lever is weer gaan werken en ik word per uur minder geel: lees steeds witter. Vandaag nog geen morfine gebruikt. Nog steeds aan het infuus met zout,glucose en AB. Nu de galoperatie nog, ik zie er tegen op. Marilou komt zo op bezoek, ik heb haar deze week bijna niet gezien. Vandaag wat gegeten, wel pijn maar geen morfine genomen. Marilou kwam stralend binnen, wat heerlijk die herkenning maar werd snel slecht, hing als een zombie tegen mij aan in bed. Ik hoop toch niet alweer het volgende cluster na vijf dagen. Mijn mannetje is een schat maar heeft het zwaar! Marilou is vanmiddag om vijf uur weer haar volgende cluster in gegaan. Die vier weken zonder waren een gelukstreffer! Ik ben gisteren gelukkig voor de tweede keer toch geopereerd. Het was heel emotioneel deze week samen met een vaatonsteking. Ik heb moeten tekenen om de AB intra te kunnen stoppen. Even leek het nog mis te gaan op de OK. Mijn vaten zijn niet aan te prikken zelfs niet door de narcotiseur maar de vijfde poging, door de chirurg zelf, lukte gelukkig wel. Ik ben een mooi blauw speldenkussen geworden. Ik heb van de kleine twee weken ziekenhuis maar een paar nachten geslapen. Mede door een demente, schreeuwende, huilende oude dame op de zaal. Samen met mijn heel aardige chirurg besloten zodra het risico klein genoeg was, ik thuis mocht gaan slapen. En zie nu ik ben THUIS! Viel nog flauw bij vertrek maar dat was gelukkig buiten het zicht van de verpleegkundigen. Ben heel snel vertrokken maar ben helaas nog niets waard thuis door middenrifklachten en dus nog steeds aan de morfine. P.S. waren hele goede Sonja bakkerweken: 4.5 kg.

Dit bericht werd geplaatst in medisch. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s