Gehavende Kerst? zondag 19 december 2010

Als voor de tweede keer dit jaar de sneeuw met pakken uit de hemel valt weet ik weer waarom ik vorig jaar zo klaar was met al die sneeuw.

De beelden om het huis zijn prachtig maar het is verre van praktisch. De bus is ingesneewd heeft natuurlijk geen winterbanden en komt niet van de heuvel af op ons woonerf.

Marilou zit dagenlang met huisarrest want ook met de rolstoel is er geen doorkomen aan. Maar ik betrap mijzelf er ook op mijn vele oooooh en aaaaah's onderweg, dit zijn de beelden waar wij jaarlijks 1000 kilometer voor rijden. Alles erop en eraan de krakende sneeuw onder je snowboots, de geur van verbrand haardhout en zelfs het typische geluid van de sneeuwschuiver als hij achteruit rijdt!

Euforisch als de kinderen vorig jaar waren bij de eerste sneeuwvlok die bleef liggen zijn ze nu chagrijnig omdat ze verplicht zijn te gaan lopen in plaats van op de fiets weg te kunnen. Marilou durven we alleen in de geveegde tuin te laten spelen met de sneeuw, de eerste dagen lukt dat nog. IMG_1629
Ook hier weer een vrolijke lachende Lou om al die sneeuw!

En dan opeens is alles binnen een dag weg en rijden alle treinen onze kind weer naar Utrecht en lopen onze afsparken weer zoals ze zouden moeten. Het zijn er nog steeds veel, vooral de tweewekelijkse gang naar het revalidatiecentrum in Rotterdam hakt erin.

Maar het resultaat is zo goed dat het steeds leuker wordt. Marilou zit in een multidisiplinair communicatie team. Dit team van specialisten volgen Marilou een paar weken en zullen uiteindelijk een manier van communiceren aan ons adviseren.

De eerste Logopedie 'les' sla ik stijl achterover. Dit is niet de Lou die wij kennen, ze neemt de speelmevrouw in de mailing ik weet het zeker of neemt ze mij al zo lang in de mailing?

VEERTIG MINUTEN heeft ze een en al aandacht voor een en dezelfde mevrouw. Ze behandelen vieropdrachten. Kleden een pop aan en uit, Marilou kiest de kleertjes, maken een puzzel, Lou weet de plekjes van de stukjes, lezen een boekje en Marilou geeft het antwoord op haar vragen: Waar is…

Tenslotte zingen ze samen een Sinterklaas-liedje met de grote button-knop.

En ik voelde na afloop van de sessie de vraag al komen: Herkent u Marilou hierin? Oeps wat moest ik nou zeggen, Marilou zou mijn antwoord ook horen. Nou mevrouw, ik ben wel heeeeel trots op haar dus eigenlijk niet, eerlijk gezegd!

Ik leg de "spelmevrouw" uit dat er de laatste weken wel meer bijzonderheden gepasseert zijn en dat dit bijna geen toeval kan zijn maar dat we volgende week moeten afwachten. Maar ook een week later verloopt zoals ik het niet verwachtte eigenlijk nog beter of kwam dat omdat Lou het spel nu echt doorhad.

Maar er zijn meer successen geboekt de afgelopen weken. Marilou loopt als een kievit. Loopt sneller zonder steeds te stoppen en regelmatiger. Ze houdt het langer vol en heeft meer kracht zoveel zelfs dat we een record breken. Ze loopt (los) samen met de fysio door onze lange straat, komt achterom en komt dan zelfs weer via de voordeur naar binnen en dat binnen 10 minuten!

Dit record betekent dat we nu al verder zijn dan voor de operatie. Ze kon haar rondjes niet meer maken van de kromheid en de pijn, ze kwam vaak niet verder meer dan de straat met veel pijn en moeite.

Als de voorbel gaat pink ik gauw een traantje weg: wat is het toch een Kanjer!

Er gaat meer goed, de speciale op maat gemaakt badorthese mag komen. De rolstoel is eindelijk klaar natuurlijk ging er van alles mis en betekent een spoedbestelling TIEN weken wachten! Helaas blijkt hij weer niet goed maar laten we hopen dat dit snel op te lossen is. Mooi roze is niet lelijk maar daar later meer over.

De rollater moeten we helaas weer inleveren maar of dit sowieso een succes gaat worden betwijfel ik. Er wordt er nu een, speciaal voor haar, ontworpen met vier roterende wielen.

De ortheseschoenen bevallen ons goed, ook deze meneer weet niet wat hij ziet als hij Marilou vergelijkt met voor de operatie. Wat een verschil, we bespreken of de nieuwe schoenen nu wel voldoen voor deze hele andere Marilou. De beslissing stellen we wat maanden uit, even geen veranderingen!

Aan alles merk ik dat de Kerstsfeer er bij ons goed in zit. Ik heb met recht zin in de Kerst! Lijkt wel of ik mee aan het veranderen ben. Feestdagen zijn niet zo mijn ding omdat ze nooit echt feestelijk zijn als jullie begrijpen wat ik bedoel. Feestdagen zijn vooral voor heel erg gelukkige mensen feestelijke dagen maar niet alle mensen zijn nou eenmaal heel erg gelukkig.

Ongelukkig ben ik zeker niet maar dit jaar ben ik gewoon gelukkig,echt waar!

Dus staat er hier op 6 december al een kerstboom. Berg twee dozen Sint spullen op en haal tien dozen Kertsspul uit de opslag.

Bezoek alle Kerstmarkten van tuincentra in de omgeving en begin aan mijzelf te twijfelen als ik een doos mos en een zak nepsneeuw afreken om het volgende uur bezig te zijn met zo'n walgelijk kitsch-kerstdorp met verlichting voor Tyra. IMG_1730

Diezelfde week komen de kids thuis met goed nieuws . Anouk haalt alle examens met zeer mooie resultaten. En Tyra heeft een fantastisch Kerstrapport.

Net als ik denk nu moet het stoppen, stopt het ook!

Vrijdagavond acht uur, de openhaard staat aan en alle kerstverlichting zorgt voor een gezellig gevoel zo met Marilou en Tier op de bank. Anouk is dan al meer dan een uur bij haar paard als de telefoon gaat.

Het is het telefoontje waar wij al tien jaar op wachten maar wat we nooit kregen. Anouk heeft een ongeluk gehad met haar paard, het is ernstig en we moeten snel komen. Meer niet.

De luttele minuten die ik racend in mijn bus op weg naar de manege doormaak zijn vreselijk. Hoe zal ik haar aantreffen, hoezo ernstig? Haar gezicht, haar armen haar benen. Ik kan er slechts naar gissen. Mijn ouders zijn er eerder en zien dat er geen tijd te verliezen is en nemen haar direct mee naar het ziekenhuis. Ik zie ze wegrijden, nu heb ik haar nog niet zelf gezien! Ik bel met mijn moeder. Haar paard heeft haar getrapt met zijn gelukkig onbeslagen hoef. Het is haar gezicht, toch niet haar tanden roep ik. Ja helaas wel. Kan ze haar kaken op elkaar krijgen? Soms is de dagelijkse halfachtmedischeteeveekennis best handig. Ja dat wel gelukkig!

We komen tien minuten later aan in het ziekenhuis, ja ik schrok mij rot bij de aanblik. Arm arm kind, in en in wit van de pijn. Uit alle gaten stroomt bloed. Haar ogen staan raar achter een enorme zwelling van de gebroken neus. Haar lippen zijn gescheurd, haar voortand lijkt ze kwijt. Maar de wond op haar kin is het ergst lijkt het.

Ze duizelt op haar benen en kreunt alleen nog maar en opeens is mijn grote puber weer dat hele kleine lieve meisje. We mogen gelijk doorlopen, liggen wil ze. Pijn, pijn, pijn weet ze uit te brengen maar het slikken van de tabletten lukt niet door de enorme zwellingen dan maar zetpillen. Ik aai haar door haar haar dat is het enige wat we kunnen doen terwijl de artsen druk overleggen.

Ze krijgt negen verdovingsspuiten in haar mond en kin, het bot is in de wond zichtbaar en dan heeft ze er opeens genoeg van. Ze wil niet meer, ze vergaat van de pijn. Gelukkig weten wij haar om te praten en kan de arts verder gaan met prikken. Onze taaie puber!

Als de arts een uur later klaar is met het hechten van de wonden doet ze een ontdekking: ik kan met mijn tong helemaal naar onderen in mijn mond. De arts kijkt in haar mond, dit heeft hij nog nooit gezien. De kin is van buitenaf losgeschoten van de kaak. Hij haalt er direct een specialist bij. Samen staan ze te overleggen, beide hebben dit nog nooit meegemaakt. Eigenlijk moet dit onder narco
se omdat dit te pijnlijk is alleen al het verdoven. Er wordt speciaal extra dun hechtdraad uit de OK gehaald maar dan heeft ze er echt genoeg van. Ze wil weg, ze wil naar huis. We proberen haar nog over te halen en vertellen wat de risico's zijn maar ze is resoluut. We moeten die nacht nog naar de tandarts om de openliggende zenuw te laten dichten maar ook dat wil ze logisch niet meer. Gelukkig beginnen de sterke pijnstillers te werken en valt ze rond twee die nacht in slaap.

Wat we de volgende dag in bed aantreffen is niet met een PC te beschrijven, gelukkig had de arts ons al gewaarschuwd. En zo zitten we die week elke dag bij een andere arts. Best gezellig zoveel momentjes hebben we niet meer samen de laatste jaren. Nouk heeft nooit wat, Nouk overkomt nooit wat en heeft nog nooit het ziekenhuis van binnen hoeven te zien. Haar examen heeft ze niet meer kunnen doen maar nog maar een paar dagen later rijdt ze alweer haar eerste paardrijwedstrijd, pijn of niet! Natuurlijk gebeurde er waar we zo bang voor waren. De niet gehechte wond in de mond is gaan ontsteken, nu maar hopen dat de antiobiotica zijn werk doet.

Maar we kunnen er al weer een beetje om en mee lachen. We lopen na een doktersbezoek even door het centrum(kijkers naar Lou zijn er niets bij!) voor een fles mondwater want een tandenborstel tussen de lippen krijgen is onmogelijk. Nouk koopt een tijdschrift als de cassiere bij het afrekenen net iets langer Nouk aankijkt als gebruikelijk, zien we met grote letters op het tijdschrift staan: STOP HUISELIJK GEWELD!

Wist ook niet dat je zonder voortand zo kan slissen trouwens. De reconstructie van het gebit laat nog even op zich wachten ook moet de toekomst uitwijzen of de tandzenuw intact blijft.

En zo komt het dat we straks met drie vers-gehechte dames aan de Kerstdis zitten…….en voor de lezers die zich afvragen hoe het nu met mijn rug gaat. Helaas vond mijn neuroloog het nodig mij volgende week opnieuw onder de MRI te leggen met daarna een EMG!

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Gehavende Kerst? zondag 19 december 2010

  1. Monique(mama van Eline) zegt:

    Kleine meisjes, ‘kleine zorgen’, grote meisjes, grote zorgen…….Ging dat voor ons al niet helemaal op….Jeetje wat een pech.Hopelijk komt ’t weer goed. Tandartsen kunnen een heleboel maar toch, je hoopt dat dit je kind bespaard blijft. Ondanks alles hoop ik op een rustige kerst voor jullie zonder dokters en ziekenhuizen.
    Liefs, Monique

  2. Marijke zegt:

    Je update leek zo positief te beginnen met Marilou, maar jammer dat hij zo moest eindigen.
    Hoop van ganser harte dat het met Anouk haar gezicht helemaal goed komt.
    Ook voor jou vervelend dat het nog steeds niet goed gaat.
    Veel sterkte in deze donkere dagen voor Kerst.

  3. sarike zegt:

    Gehavende kerst, tjemig hoe letterlijk wil je het hebben!!
    Kan er dan helemaal niets normaal gaan bij jullie? Nu ophouden!!!Heel veel beterschap voor Anouk en jou, hoop dat de pijn maar van korte duur is en het herstel goed en snel (tegen beter weten in)haal de rolstoel maar weer van stal…..
    Ik hoop dat er een heleboel lieve mensen in de buurt zijn die je zullen helpen. Een hele dikke kus voor jullie allen, Sarike & Co

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s