Niet leuke dingen! Maart 2015

Ik schrijf graag over de leuke dingen die wij meemaken met Marilou! 

Maar helemaal fair is dat natuurlijk niet, er zijn heel veel kleine en grote dingen waar we ons momenteel zorgen om maken! 

Het begon allemaal met een wat afwijkende bloeduitslag. Hoeveelheid zouten in het bloed en de suikerspiegel.

Ik geef toe ik maakte mij er wel zorgen over, Diabetes en Rett wat een combinatie!

Maar gelukkig bij nader onderzoek leek het allemaal mee te vallen. Of blijkt nu toch van niet?

Maar er was meer. Een dikke paarse blauwe en soms rode arm met puntjes erin. 

Van de kinderarts naar de dermatoloog. Was het een oedeem arm, een vaatproblemen of toch een huidafwijking? Ook een embolie moest uitgesloten worden, zeker met de familiaire achtergrond en het hoge anticonceptie gebruik.

Foto’s en smeersels (een heleboel!), zes weken later zien wij geen enkel verschil!



Marilou had ontstoken oksels soms zo erg dat wij harde rode schijven onder haar arm zagen en voelden. Alle smeersels die er op de markt zijn hebben we uitgeprobeerd. Soms hielp iets tijdelijk, soms hielp het niet en soms werd het alleen maar erger.

Gelukkig de dermatoloog had de oplossing: een zalf die het bovenste gedeelte van de huid oplost zodat de poriën voor altijd open blijven staan.

Maar er waren meer problemen, vele bacteriën nestelden zich op nare plaatsen onder invloed van een natte luier. Wat een pijn heeft dat arme kind gehad. Het aantal potten smeersels en sprays is niet meer te tellen wat er niet op gesmeerd en opgespoten is! 

En toen was er ook nog de teen!! Zeven weken geleden heeft waarschijnlijk de saturatiemeter niet goed gezeten en op de teen er naast een brandbaar veroorzaakt met als gevolg een knalrode ontstoken teen waar het pus uitliep. 



Het zag er naar uit en de huisarts wilde eigenlijk gelijk een antibiotica kuur starten maar met alle problemen zoals hier boven beschreven niet de eerste keuze.

Dan maar een Betadinezalf behandeling, na 4 weken liep nog het wondvocht eruit. Gelukkig stond er een afspraak bij revalidatiearts op het programma. Die haalde de wondverpleegkundige erbij. De Betadinezalf werd vervangen voor honingpads( zie de prijs!!)



Vandaag zijn we inmiddels 7 weken verder (de wond is nog steeds nat) moesten we naar het schoenenspreekuur. 

Die arts vertrouwende de teen helemaal niet, zeker niet icm een eventuele diabetes. Zo zaten we vandaag binnen het uur op een spoedafspraak in het ziekenhuis bij de wondspecilalist.



En die vertrouwende de vaten weer niet, nodig voor het herstel van de teen, dus maandag bij de vaatchirurg een Doppleonderzoek icm met een Duplex(echo).

Ik weet niet wat ik liever heb, een vaatafwijking of een decubitus teen met eventuele desastreuse gevolgen.

De teen gaan we dit keer weer insmeren met een antibioticazalf, ik ben de tel kwijt!

Gelukkig nu een machtiging voor wondverpleging gekregen want het ging inmiddels niet meer om een paar pleistertjes afrekenen bij de apotheek!

Wordt vervolgd!

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s