Nog een etiketje? 16 januari 2012

Al weken staat ons gezin in het teken van de film. Tyra mag de rol van lelijke kind Lisa spelen in de film Club van de Lelijke Kinderen.

Club van de Lelijke Kinderen

Het is bijzonder leuk en leerzaam voor haar om mee te maken. Ze geniet intens van de zes hele lange opnamedagen. Aangezien deze draaidagen zeer vroeg beginnen en laat eindigen komt het zo maar voor dat Tyra en ik de nachten samen doorbrengen in hotels door heel Nederland.

Dat is bijna goedkoper dan de benzine heen en terug en zo geniet ik ook een beetje van haar draaidagen. Even tijd voor mijzelf, even helemaal alleen zijn! Ik doe dingen waar ik anders mijzelf geen tijd voor gun. Ik lees veel boeken.

Maar ik duik vaak ook even terug in het hotelbed als ik Tier om 07.00 op de filmset heb afgeleverd. De pijn in mijn heup is inmiddels ondraaglijk geworden, nog een reden om niet langer dan nodig in de auto te zitten. Shoppen kan dus ook niet, tot groot genoegen van Ax!

Een week later zit ik opnieuw bij de arts dit keer in de Sint Maartenskliniek bij de reumatoloog, ze heeft de uitslag van alle onderzoeken. Er is goed nieuws, mijn heupprobleem blijkt geen nieuwe hernia maar er is ook slecht nieuws. Ik krijg de diagnose ziekte van Bechterew, een auto immuunziekte, te horen.

Ziekte van Bechterew

Dus toch, is het eerste wat ik denk. Er waren deze zomer wat speculaties gedaan door de oogartsen in het Oogziekenhuis, nadat mijn lichaam bezig was mijn rechteroog af te stoten. Maar een andere arts had daar weer zijn twijfels over en in de twijfels wilde ik maar al te graag geloven!

Ik kan de lange weg terug in de auto alleen maar huilen en weer die bekenden vragen: Waarom? Waarom wij, waarom ik?

Ik wil het eigenlijk met niemand delen en er al helemaal niet over praten. Bang voor reacties van de buitenwereld en eigenlijk ben ik daar nog steeds bang voor. Het is hier altijd wat!

Vandaar mijn hele lange blogstilte, het moest even dalen en zinken. Ik wil niet ook in een rolstoel terecht komen, ik wil er zijn voor mijn kinderen maar nog belangrijker Ax moet niet nog iemand erbij krijgen om voor te zorgen.

Maar nu maanden later is er ook goed nieuws, de krukken zijn terug naar de thuiszorgwinkel. Het vertrouwen in mijn lichaam begint langzaam teug te keren en de sterke onstekingsremmers doen hun werk!

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s