Weekje Droomvilla van Stichting On Wheels, 15 juli 2012

Geen bericht is niet altijd goed bericht, ook al zijn er veel goede berichten te noemen.

Een van die goede berichten is het TV optreden van onze Tier als Wieneke Remmers/Maria uit The Sound of Music.

Tier was door de eerste ronde van My Name is.. heen gekomen en mocht nu door naar de TV- ronde. Het werd een dag met een gouden randje.

Alle camera-aandacht deed Tier en ons goed. Wat hebben we om haar moeten lachen en wat waren we trots, tussen al die grote was het opeens weer ons kleine meisje. Oma hield het in de coulisse niet meer droog tot genot van de cameraploeg. De muziek begon verkeerd en Tier raakte even van de wijs maar hervond zich snel met als resultaat 4 x een dikke JA van de hele jury!

Nu maar afwachten of haar deelname aan My Name is…vanaf volgende week wordt uitgezonden, elke zaterdagavond 20.30 uur RTL4.

Ondertussen lachten wij om de weervoorspellingen, de familie Wiertz ging weer eens op vakantie! Met de bus afgeladen vol dikke truien en regenlaarzen naast alle broodnodige hulpmiddelen voor Lou kwamen we in het regenachtige Limburg aan.

Er was lichte spanning want al maanden geleden had ik dit aangepaste huisje geboekt. Toen moest de bouw ervan nog beginnen. Ik had zelfs geen foto gezien alleen een bouwtekening.

Maar door eerdere ervaringen hadden we er vol vertrouwen in dat het goed zou komen, het eerste chalet van Stichting on Wheels was al een plaatje en dit nieuwe chalet zou nog mooier worden.

Ik kon een dag voor vertrek mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en speurde het internet af, ik vond wat ik wilde vinden en kon even niets meer uitbrengen. Dit had ik niet durven dromen, zo mooi, zo af, zo goed aangepast en zoooo groot!!

En de foto’s hadden niets mooier gemaakt dan het was, wat een heerlijk ruimte. We pakten snel uit en zowaar begon de zon te schijnen. Dat dat opeens wel heel zeer deed aan mijn rechteroog liet ik niet merken. Het genieten kon beginnen!

Het aangepaste bed met hoge borstwering via Uit als Thuis staat bij aankomst al op ons te wachten. Even passen en meten maar met slim nadenken staat het snel op zijn plaats en besluiten we het bed met de lage borstwering in de woonkamer te zetten. Ook altijd handig en de woonkamer is groot genoeg daarvoor.Lou was gelijk thuis, ze kon hier beter uit de voeten dan thuis. Ze was in goede doen, dus liep rondjes door het grote huis maar zelfs als het regende ook op de enorme overdekte veranda.

Het kon niet beter!De eerste nacht verliep super, we ontwaakten bij de natuurgeluiden. Ik trok gauw het gordijn open om van de vroege zonnestralen te genieten toen het leek of er iemand in mijn rechteroog schoot.

Gauw Lou uit bed halen, de gordijnen moeten maar even dichtblijven. Lou geniet in het grote bed met paps,mams en Tier. Dat iets wat thuis onmogelijk is! We rommelen wat aan, Tier speelt samen met paps een potje WII want zelfs die is aanwezig, als ik aan de overkant denk kittens te zien lopen. Tier er op af, ja hoor maar zonder verzorgers en ze blijken net als mapoes enorme trek te hebben.

Ik moet er niet te lang naar kijken, mijn verstand is heel kwetsbaar in dit soort situaties. Tier voelt dat en bespeelt de juiste snaar. Nee schat, het kan ECHT niet. Mijn verstand werkt weer en ik bel een organisatie die zich bezig houdt met zwerfkittens en hun moeder.

Weer over op de orde van de dag, mijn hand krijg ik inmiddels niet meer van mijn oog af. Ax stelt voor een arts te bezoeken, nou dacht het niet! Was deze vakantie er nou juist niet voor om het ziekenhuis te vergeten?

Met een pleister over mijn oog en de donkerste zonnebril op moet het lukken. We doen onze boodschapjes en maken een ommetje over de grote camping. Een heerlijk zwembad met een prima diep kinderbad. Ik steek mijn teen in het water, het is een stuk kouder dan Lou gewend is maar ik durf het toch aan.

We eten van het buffet op de camping, prima te doen voor een mooie prijs. Genieten van alle aanpassingen als we Lou in bad en in bed stoppen. Ook wij besluiten vroeg ons bed op te zoeken, ik voel mij anders dan anders.

Zaterdag zijn we vroeg in het zwembad te vinden, Lou kleden we om in een stoel en ze loopt met wat hulp de treden van het zwembad af. Ze lijkt geen enkele last te hebben van de wat lagere temperatuur van het water. Ze kirt het uit! En wij genieten nog harder mee, dit hebben we nog nooit gedurfd in al die jaren. Voorheen kon ze de prikkels van alle schelle zwembadgeluiden naast het koude water totaal niet aan.

Ik kan daar intens van genieten, het maakt het leven met een Rettmeisje zoveel makkelijker voor haar maar ook voor ons als ze in rustig vaarwater zitten.

Soms maak ik mij zorgen, er zijn Rett meisjes waarbij hun onrustige en paniekerig gedrag terugkomt als ze de leeftijd van een vrouw hebben. Dan zullen we alles weer opnieuw moeten inleveren…

We gaan de stad in voor echte Limburgse vlaai, het blijft een feest thuis te komen in dit fantastische huis, steken de kaarsjes aan en hebben een heerlijk zaterdagavond op de spliksplinter nieuwe bank.

Bij de poesjes ontwaken we deze ochtend, ik kan ze nog maar zien met een oog. Dit voelt niet goed, ik ben bang dat ik over mijn eigenwijsheid heen moet gaan stappen maar niet vandaag!

Vandaag staan de Kasteeltuinen van Arcen op het programma, Lou kan enorm genieten van mooie bloemen en de verschillende kleuren in de natuur. Als er dan ook nog overal beekjes te horen en te zien zijn heeft ze helemaal plezier. Het regent vandaag veel en hard maar precies de drie uur dat wij in het park lopen is het stralend!

We maken nog een spannend moment mee als een van de roofvogels besluit uit de show weg te vliegen. We hebben wat minuten in de lucht staan te turen, op zoek naar Valkie. Als we aan het einde van de middag vertrekken is de vogel gelukkig net terug gevonden.

Lou slaapt net als ons heerlijk in het huis, wat een rust straalt het uit! Maandagochtend denk ik weer iets te kunnen zien en zelfs wat licht te kunnen accepteren of was het omdat het opnieuw regende. We besluiten een pitstop te nemen bij de Intratuin en doen mee aan het vergelijkend vlaaienonderzoek op weg naar Duisburg.

Tier kijkt haar ogen uit, je rijdt een half uurtje en de wereld ziet er opeens heel anders uit, zelfs de mensen praten anders. We proeven wat Duitse lekkernijen en kopen wat souvernirs.

We eten echte Bradwursten met friet. Bij thuiskomst voeren wij zoals gebruikelijk de poesjes en dan gebeurt het. Ik verlies mijn verstand en zeg tegen Tier zullen we de mooiste redden? Tier kijkt mij vol ongeloof aan en roept dan noem ik hem Puck. Op de terugweg richting ons chalet besef ik pas wat ik gezegd heb zonder er eerst met Ax over te praten. Hellup wat nu, zoals verwacht ziet Ax het helemaal niet zitten! Ik kan inmiddels aan niets anders meer denken dan aan het rode langharige pluizige poesje.

Ik heb een onrustige nacht en eigenlijk weet ik gelijk waarom, het gaat niet goed met mijn oog. Ik mag gelijk komen bij de huisarts in het dichtstbijzijnde dorp als hij mijn klachten hoort. Op de tast vind ik zijn voordeur, ik ga zitten op de behandeltafel als hij vraagt heeft u soms de ziekte van Bechterew? Ik weet even niet wat ik moet zeggen want dan al weet ik dat ik de volgende in onze familie ben. Ik moet direct door naar het ziekenhuis, mijn lichaam is op dat moment bezig mijn oog af te stoten.

Tyra zit naast mij en ik hoor haar zachtjes snuiven terwijl haar tranen over haar wangen rollen, daar gaan we weer denk ze! Daarnaast hadden we net vandaag een dagje Toverland gepland.

In overleg met het ziekenhuis mag de huisarts vast de behandeling starten, het oog is op dit moment toch teveel aangedaan om te kunnen onderzoeken. Een Prednisonkuur zal binnen 24 uur verbetering brengen.

Iedereen blij, we genieten extra van ons dagje Toverland. De medicijnen werken al na een paar uur! Lou heeft alweer een goede dag en loopt van attractie naar attractie, ze kan geen genoeg krijgen van de snoezeltunnel. We zetten haar zelfs in een kinderachtbaan, wat is het toch heerlijk dat Lou na al die jaren van paniek en onrust juist in dit soort parken nu haar zelfvertrouwen en het vertrouwen in de wereld om haar heen heeft teruggevonden. Ze geniet en wij genieten mee!!

Bij thuiskomst een groot drama, de caravan waaronder de poesjes en hun moeder verbleven blijkt opeens bewoond. Nog groter wordt het drama als blijkt dat de bewoners interesse hebben in hetzelfde poesjes als wat wij gisteren hebben uitgezocht. Tyra is ontroostbaar en ook mijn tranen zitten hoog. Maar het poesje is nog van niemand want hoe krijg je een wilde poes gevangen? De organisatie die ik eerder deze week gesproken had zou ons helpen maar waarschuwde mij dat het tam maken van een wilde kat geen makkie is.

Dan een harde gil: mama de buren hebben het zwarte poesje gevangen en nu willen ze Puck ook gaan vangen. Als Tyra en ik dan zien hoe het zwarte poesje zich tegen de tralies van de stalen hondenbench aangooit weet ik dat het ons nooit gaat lukken….

Ax is de tranen beu en roept zoek een leuk, gezond en tam kitten op het net en voor hij besefte wat hij zei hadden we Puck-2 gevonden!

Met tegenzin rijden we de volgende ochtend richting Venlo, dit weekje was nu juist bedoeld ons jaar vol ziekenhuis bezoeken even te vergeten. We zijn de hele ochtend bezig met onderzoeken. Erg positief nieuws is er niet het is een uveitis anterior hla b27, gelukkig is de vooraf aangekondigde laserbehandeling niet nodig. Er is kans op gezichtsverlies en de ontsteking zal niet eenmalig zijn. Ik ben uit het veld geslagen, de behandeling in het oogziekhuis in Rotterdam zal zo’n twee maanden in beslag gaan nemen.

We draaien de knop snel om en ontdekken Venlo nu we er toch zijn en sluiten de avond af met een heerlijke pannenkoek en besluiten de avond vroeg over te laten gaan in de nacht.

Morgen hebben we namelijk een heel bijzonder uitje gepland, op het terrein van het bungalowpark liggen de Thermaalbaden van Arcen en na ons laatste zwemsucces met Lou hebben we er veel zin in. Thermaalbad Arcen dankt zijn naam aan de baden met thermaalmineraalwater van 35-36 graden, dat opwelt vanuit een 892 meter diepe bron. http://www.thermaalbad.nl/thermaalbaden

Lou geniet als een prinses van de vele binnen- en buitenbaden. Vooral buiten vindt zij het heerlijk, buiten zwemmen is normaal gesproken voor Lou niet mogelijk. Vlak na het maken van de foto valt zij zelfs in slaap, hangend in haar zwembandjes! Hoezo ontspannend?
We hebben er allemaal een fantastische dag, hier gaan we zeker nog een keer terugkomen!

En zo komt er de volgende dag een einde aan onze fantastische vakantie in de Droomvilla van Stichting On Wheels.

Volgens mij hebben we er allemaal niet echt zin in om weer naar huis te gaan, gelukkig gaan we op de terugweg kennismaken met onze negen weken oude Puck!

Maar natuurlijk niet voordat we in het dorp nog een lekkere echte Limburgse vlaai hebben gescoord….

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s