Nu is het klaar!

Dat horen we al maanden als we ons verhaal van de afgelopen maanden vertellen…..we doen ons best.

Ik slaap al weken niet goed, dit keer niet van de zorgen maar vanwege een dubbele longonsteking. Nadat er allerlei mensen zich omdraaien op straat en zich verbaasd afvragen waar die zeehond opeens vandaan komt ging ik natuurlijk veel te laat naar de dokter. Een prednisonkuur bleek niet voldoende de tweede lijkt beter aan te slaan.

Wat een PRET met die PRED. Normaal ben ik al geen rustig persoon maar de laatste weken hou ik mijzelf niet meer bij. Pffffff….energie voor tien!

Drie dagen nadat we thuis waren gekomen mocht Tier in alle vroegte voor controle naar de orthopeed. Ik kan dan inmiddels van de ene op de andere dag niet meer lopen. Mijn gebroken been lijkt op die van een olifant, voorheen ook al maar toch net iets minder. Dus zaten we samen op consult. Ik een botvliesontsteking door overbelasting en Tier dolgelukkig, het gips mag eraf!!

Wel weer een klein discussiepunt over de groeischijf, ik deed net of ik dat maar even niet gehoord had. We zullen het wel zien, Tier had maar zin in EEN ding en dat was een videoclip opnemen met haar dansschool voor: Kinderen voor Kinderen! in Amsterdam.

Ik zag Tier strompelend, door het verkorten van de spieren in het gips, naar de auto lopen. Als dat maar goed gaat? Maar niets bleek minder waar, Tier danste er een middagje op los!

 

Tier heeft dan nog een week vakantie en weer is het mooi weer. En dat komt goed uit want ze kijkt uit naar haar grote bezoek, haar vriendin vertrok drie jaar geleden naar Parijs maar komt weer in Nederland wonen. Bij kinderen is drie jaar niks dat heb ik snel door, de meiden hebben hoopjes lol en hangen de hele dag in het zwembad. Dit keer geen tranen bij het afscheid, ze zullen elkaar snel weer zien!

Nouk geniet ook van enige vorm van vakantie en is veel thuis. Toch wel handig als je niet hoeft te koken en je gebruik kunt maken van wat luxe. Ze heeft weer een examen binnen, het was het gemiste examen vlak na haar paardenongeluk. Ze gaat voor het eerst zelfstandig kamperen met drie vriendinnen. Eerst de fiets in de trein en daarna het laatste suk van het station op fiets naar de camping. Het moest goedkoop dus bij de boer niets leuker dan dat. Alles moest mee, natuurlijk onze twee tenten uit de caravan want ze wilde wel breed slapen met zijn vieren. Ik zie naast een afwasteil ook een afwasborstel, een butagas-stelletje, slaapmatjes, bestek, luchtbedden alles verdwijnt in de eneorme rugzak maar dat was nog niet genoeg. Elke stukje fiets wordt behangen met alle fietstassen of alles wat daar op leek en wordt ook nog volgestopt. Ik heb spijt dat ik vergeten ben een foto te schieten van het moment van vertrek en dat allemaal voor twee nachtjes!

Lou is al een paar dagen hangerig en al snel weten we waarom, alweer een epilepsiecluster. Het duurt een dag en we denken nog heerlijk die “lichte”cluster maar dan breekt het de volgende nacht pas echt los. Het is weer eens een goeie, zullen we maar zeggen. Ik besluit om 06.00 uur om toch nog maar even mijn bed in te duiken al is het maar voor een uurtje want juist die dag stond er veel op het programma.

Natuurlijk veel was na de vele spuugpartijen, naast de verjaardag van mijn vriendin en de broodnodige fysiotherapie voor mij in het water kwam ook de logopediste met de langverwachte communicatiecomputer. Lou krijgt er niets van mee, als ze niet ligt te trekken of te spugen is ze buiten bewustzijn. De logopediste ziet opeens een hele andere Lou!

En dan na drie dagen stopt het weer en begint het huilen en het ongemak. De darmen spelen op, haar vochtbalans moet weer op peil komen en we denken dat de dertigtal volledige aanvallen hoofdpijn achter laten.

De nieuwe week begint met jaarlijkse gesprek op het KDC. Ik kan mij weinig keren herinneren dat ik daar zat en dat ik de woorden: Het gaat heel goed met Lou!, uitsprak. Natuurlijk blijven de clusters en er zijn hele nare tussen! Maar Lou is verlost van de pijn die het schuren van haar ribben over haar heupgewricht opleverde. Lou heeft meer energie omdat ze niet meer de hele dag bezig hoeft te zijn haar vergroeide lichaam weer recht te zetten.

Elk voordeel heeft zijn nadeel. Mevrouw weet wat zij wil en hoe. We moeten steeds meer uit de kast halen om haar tevreden te stellen en van haar onvrede heeft te hele gezin last, want het volume blijft toch gelijk aan die van een 14-jarige!

Wat ook eindelijk klaar was, was het regen en zonnekapje voor de rolstoel. Het project is zo’n twee jaar geleden ingezet. Het oude kapje afkomstig van een gewone kinderwagen paste niet meer over de brede ortesestoelen dus er moest iets neiuws komen.

Het prototype wil ik jullie niet onthouden, wat hebben wij gelachen met z’n allen. Er was uiteindelijk een zeilmakerij aangetrokken voor dit project en eigenlijk kun je het daarom de maker niet kwalijk nemen. IMG_1894

Wij hadden er maar EEN naam voor SCHIP AHOY!

Maar gelukkig deze week kwam het toch nog goed en was het nieuwe kapje eindelijk klaar!

IMG_2252

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Nu is het klaar!

  1. Mandy zegt:

    Oh, wat is die rolstoel gaaf zo! Letterlijk hipperde PIP!!!
    Leuk verhaal weer, jullie maken wat mee in jullie gezinnetje! Heerlijk om de verhalen te lezen en dat doe ik met plezier, alsof het allemaal heel dichtbij is!!! xxx

  2. Marijke zegt:

    Jammer dat het zo mis ging met Marilou.
    Mooie kap gekregen.
    Hoe moet het nu met jou verder?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s