Dikkertje Dap

IMG_1931
Ze zou bijna de titel van deze web-log vergeten als je mijn laatste blogs leest. Maar de spil in ons gezin blijft Marilou natuurlijk.

Het is een geluk bij een ongeluk maar wat doet ze het goed!

Zij maakt van elke nieuwe dag een feestje, lijkt weinig last te hebben van alle veranderingen om haar heen. Elke ochtend is het voor haar weer een verrassing wie haar wakker maakt en zo zal zij zich ook elke avond afvragen wie haar vanavond die nachtkus zal geven.

Het zijn allemaal bekende gezichten voor haar, de een ziet ze vaker dan de ander maar ze krijgen allemaal dezelfde glimlach van haar.

Wat is het toch een makkelijk kind, elke ochtend ligt zij geduldig te wachten tot het acht uur is. Haar medicijnen krijgt zij met een lepeltje vla liggend in bed, alles om mijn rug te sparen. Zelfs dat vindt ze prima. Maar als ze er dan om half negen door de hulp uitgehaald wordt, is ze toch wel heel blij!

De saturatiemeter gaat een paar keer per nacht, als ik dan hinkend de trap af ben gekomen blijken het gelukkig valse alarmen. We proberen de dure sensoren te sparen maar dat gaat dan weer ten koste van onze nachtrust en die van Lou.

Ik heb veel contact met medemoeders, zij leven mee met ons en wij met hen. Het gaat soms moeilijk met een van onze kinderen en helaas weten wij maar al te goed hoe dat voelt.

Het doet mij beseffen hoe fijn het is dat het nu zo goed gaat met Lou. Lou heeft de laatste tijd wat weinig aandacht gekregen van ons dus verdient ons Dikkertje Dap een verwendag.

We besluiten de dierentuin in Amersfoort een bezoekje te brengen. Het weer is ons goed gezind, Lou heeft helaas even genoeg aan zichzelf.

Al vroeg in de ochtend zetten we Tyra af bij de musicalschool. Zij heeft vandaag een leuk optreden met BN'ers in Amsterdam voor het Ronald MCDonaldfonds en is vanavond laat pas klaar.

Ik rij weg met een knoop in mijn buik. Tier kan niet lopen van de pijn, ze wilde zelf heel graag en zal je altijd zien dit is het allereerste optreden waar ik niet bij zal zijn.

Lou zit tegen de aanvallen aan en naast mij in de auto zit een slecht ogende man. Stilletjes vraag ik mij af of een dierentuin voor mijn enkel wel een goed idee is? Maar als je verwachtingen maar heel minimaal blijven kan het alleen maar meevallen en zo geschiede het ook!

De zon schijnt, Lou heeft een glimlach op haar gezicht en wij lopen van bankje tot bankje. Het is druk in de dierentuin, 'mensen kijken' blijft een grote hobby van mij. Ik maak in gedachten hele verhalen bij al die gezinnen, samengestelde maar toch gelukkige gezinnen? Opa en oma met de kleindochter in de rolstoel, verliefde koppeltjes enz.

Ik zie ook mensen naar ons kijken, wedden dat ze het verhaal niet compleet krijgen?

Eerst naar onze mooie dochter maar de knalroze nieuwe rolstoel trekt ook de aandacht. Vooral jonge mensen maken opmerkingen over de PIP wielen, Lou vindt alle aandacht prachtig!

Ik blijf mij zorgen maken over Tier maar dat is al snel voorbij als ik haar SMS'je lees: Mam, het is hier zo leuk Paul de Leeuw is nu bij ons heb Robert ten Brink gezien en ik zie ook Yvon Jaspers lopen. http://www.kinderfonds.nl/centraal/nieuws/20110404/better_together_gala_brengt_894 Mijn voet doet pijn maar het gaat wel!

Bij het volgende bankje besluiten we Lou toch maar even uit de rolstoel te halen. IMG_1922
Ze mag zelf lopen maar nooit zonder het tilvest. Het ziet er niet uit natuurlijk dat begrijp ik best maar er is geen mens meer die naar de apen in de kooi naast ons kijkt!

Twee kleine meisjes houden hun pas in, grijpen elkaar beet en smoezen wat en voor ik het doorheb zeg ik: PAS OP HOOR ZE BIJT!

En dan krijgen we er opeens lol in. We schuiven Lou langzaam in de menigte voor de vele ramen en wachten op haar gil, het blijft hilarisch die starende blikken!

Als we even later bij de giraffen aankomen, komt Lou zo wat uit haar rolstoel. Dat is het leuke aan deze dierentuin, de giraffen komen tot aan haar schoenen op de brug, en we boffen want opeens staan er zes voor haar. Ik zing over Dikkertje Dap en daar is die bekende schatterlach weer! Dit zijn de momenten waar ik weer heel lang op kan teren! IMG_1937

Het feest wordt nog groter voor Lou als we onderweg stoppen voor haar lievelingskorstje Pannenkoeken.

Beide meisjes liggen laat op bed, ik bekijk mijn versgebruinde huid en besluit net als Ax met een glimlach op mijn gezicht vroeg mijn bedje in te duiken.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Dikkertje Dap

  1. Niki zegt:

    Wat schrijf je toch fantastisch! Fijn dat het in elk geval met Marilou op het moment goed gaat. Liefs.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s