Loutje huilt, Loutje lacht…… zaterdag 16 oktober 2010

Ze voelde mijn vertrek waarschijnlijk aan, dan maar iemand erbij halen om haar op haar andere zij te draaien om de nachtmedicatie te kunnen toedienen. Heerlijk Ax blijft gelukkig slapen.

Ik zet een zacht muziekje aan, ze is wakker maar ze maakt gelukkig geen geluid en sluip op hoop van zegen de nacht in. Poef wat is het koud geworden. We gingen nog maar een week geleden het ziekenhuis in met hele hoge buitentemperaturen. Het is opmerkelijk hoe snel een ziekenhuisleven gewoon is. Hospitaliseren noemen ze dat niet? Ik loop door de gangen alsof het mijn eigen gangen zijn.

We hebben al een ritme, Ax en Lou zijn vaak al wakker als ik voor achten aankom. Lou eet haar ontbijt en daarna gaat Ax onze ontbijtjes halen in het personeelsrestaurant helemaal niet slecht hoor met croissants en een eitje. De lunch laten we dan voor wat het is. En 's avonds bestellen we bij de portier gewoon een pizza als blijkt dat wat de pot schaft niet bevalt.

We kennen inmiddels bijna iedereen, de artsen tutoyeren we zelfs al. We maken een hoop lol en halen grappen uit met de verpleging. Het is bijna echt gezellig zou Lou niet de gehele dag al aan protesteren zijn. Het valt de hele afdeling op, niets maar dan ook echt niets helpt. Marilou hard lachen doet ze ook wel hoor maar dat was vandaag misschien vijf keer.

Maar haar grote vriendin Debra krijgt haar uiteindelijk even stil maar ook niet voor lang. De man met de hamer is vandaag bij ons duidelijk aankomen. We zijn kribbig naar elkaar maar ook naar Lou, arm kind alsof zij er wat aan kan doen?

Het eten gaat vandaag gelukkig weer een stuk beter nadat ik midden in de nacht naar de afdeling gebeld heb de Celebrix toch maar weer te halveren ivm mogelijke maagklachten. Je maalt wat af zo in je eentje in het RMD-bed. Helaas heeft dat vandaag niet het gewenste effect op haar gedrag gehad dat was de grootste hoop natuurlijk.

De ass orthopeed kwam langs, ze mag gaan belasten of wel proberen te gaan lopen. Wel jammer dat de fysio opeens naar huis blijkt te zijn. Dan morgen maar!

We willen haar douchen met opoe op bezoek en de gedwongen onzindelijkheid maar zijn volgens het protocol een dag te vroeg maar wij weten wel wat beter is voor wond, de arts gelukkig ook.

Met heerlijk gewassen haren ligt ze uitgeput in bed maar de slaap kan ze niet vatten.

Maar weer uit bed en in de stoel, wandelen door het ziekenhuis maar dan. We brengen even een bezoek aan de snoezelkamer maar ze blijft boos en ontevreden. Dan maar weer liggen in bed, onze transfers gaan steeds sneller en makkelijker. De medicijnenswitch zorgt ervoor dat zij haar eerste warme maaltijd eet, zou ze daar vannacht beter op slapen? Opa en oma komen Tyra brengen, zij blijft voorlopig bij ons en slaapt bij mij in de RMD-kamer, Nouk vermaakt zich in Utrecht tijdens de herfstvakantie. We zetten Lou nog even op de rand van het bed maar nu wordt ze echt boos. Het verband is na de douchebeurt afgegaan maar ik besluit het gedeelte wat in de luier zit toch af te plakken. Wat is het toch een vreselijk mooi gehechte wond, echt een dun lijntje. We maken haar klaar voor de nacht en dan eindelijk is er rust een hele diepe rust en is het voor het eerst vandaag stil op haar kamertje. Wat een dag!

Dit bericht werd geplaatst in Jarig, Publicaties en televisie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Loutje huilt, Loutje lacht…… zaterdag 16 oktober 2010

  1. Yolanda zegt:

    Soms duren die dagen zolang, met als lichtpuntjes de hoogtepunten, belasten, in bad, wachten op die arts, de fysio, oja, ze komen ook nog bloedprikken, de dag hobbelt voort.
    Vervelend dat Marylou niet wat vrolijker is maar aan de andere kant zal het haar allemaal erg veel energie kosten en mogelijk ook frustraties omdat ze het allemaal niet kan sturen en begrijpen. Reken daar je eigen vermoeidheid bij….
    Wij hebben op zo’n moment een goed gesprek gehad met Floortje en onze eigen frustraties en angsten met haar gedeeld. Dat luchtte erg op.
    Ik wens jullie een goeie nacht toe !
    Liefs Yolanda

  2. Els Maes zegt:

    Je voelt de kracht en warmte van jullie gezin in elk verslagje in deze blog. En dat voelt Marilou ook, door haar tranen en pijn door ziet ze ongetwijfeld jullie liefde en hopen en vechten.

    Hopelijk zijn er vanaf nu steeds meer lachjes en minder pijntraantjes. Ik wens jullie alle kracht van de wereld toe!

    Veel liefs,
    Els, rettmama uit België

  3. Christiaan zegt:

    Wat zal het lekker zijn om straks weer thuis te zijn en alles achter de rug is. Nog even volhouden. Maak er wat van.

    Sterkte en een knuffel aan Lou

    Chris

  4. Maaike Ballieux zegt:

    Hoi Leonieke,

    Fijn dat je ons zo trouw op de hoogte stelt, kunnen wij ook trouw reageren 😉

    Ben benieuwd wanneer jullie naar huis mogen, is daar al iets over bekend?

    groetjes, Maaike

  5. Leoniek zegt:

    Ja hoor gisteren al, de grappenmakers!!

  6. do zegt:

    Lieve marilou,

    Ik loop een beetje achter met het lezen van je avonturen in het ziekenhuis. meisje wat ben ik trots op je, wat een doorzetter toch !!!
    iedere keer een klein stukje vooruit en wat ben ook trots op je paps en mams die verdienen echt een superprijs wat een team zeg !!!

    Ik snap heus wel dat je een flinke baaldag had en dat mag ook wel na alles wat je in die korte tijd hebt meegemaakt.
    Ik vind je echt een toppertje meis en ik hoop dat je snel weer naar huis mag. Zet hem op he Marilou !!!!!!!!!

    Dikke zoen uit Zeeland liefs do xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s