Pijn, huilen en koorts!, donderdag 14 oktober 2010

Gisteren vroeg naar mijn RMD kamer vertrokken, kijken of een nacht slapen de wonden heelt. Het huis en de woonkamer waren in stilte, het voelde raar. Ik pak mijn fles cola uit de koelkastenwand, nummer 5.3 hoort bij onze kamer. Het is een groot huis met meerdere slaapverdiepingen. Als ouders kom je elkaar regelmatig tegen allemaal deel je een grote zorg maar er is weinig behoefte die zorg ook nog eens met elkaar te delen. Ik ga aan de lange robuste houten tafel zitten. En zie de krant liggen. Helden worden de redders van de mijnwerkers genoemd. Terwijl ik naar de foto's van het afscheid van Antonie zit te kijken dwalen mijn gedachten af. De wereld buiten het Sophia draait gewoon door. Het telefoontje dat ik nog niet zo heel lang geleden kreeg ging over de kinderen die betrokken waren bij het in en in trieste vrachtwagenongeval. De kinderen zaten op dezelfde dansschool als Tyra. Daar was ook een held, een andere vrachtwagen heeft de combinaties van elkaar afgetrokken om een meisje te kunnen redden. Het meisje en haar ouders zijn de laatste dagen veel in mijn gedachten. Zij hebben nog veel langer op een stoel naast haar IC-bed gezeten en zich op elk moment afgevraagd wat de toekomst brengen zal.

Ik bel met het thuisfront. Paps en Mams hebben voor de zoveelste keer ons gezin overgenomen. Als er lintjes zouden bestaan voor beste ouders van……. daarna deel ik mijn zorgen met een van mijn eigen helden. Ze heeft zelf zoveel zorgen maar laat mij al weken al mijn shit over haar heen gooien. En het belangrijkste ze brengt mij iedere keer weer aan het lachen!

Na een goede nacht ben ik om 07.15 op de kamer. Er kan geen lachje af en haar gezicht staat niet goed. Ik zie het meteen, wat nu? Is het alleen ongemak of is het meer? De narcotiseur komt langs en deelt onze zorg. Ze stelt toch een opiaat voor om de pijn te bestrijden. Er knakt iets in mij, als dat Tramadol blijkt te zijn, nee dat wil ik echt niet. Niet het middel dat mij zo gek gemaakt heeft! We stellen voor het nog even aan te kijken tot de middag. Misschien zit haar ontlasting dwars? Als de kamer zich vult met een penetrante lucht komt de orthopeed net binnen. Weer een probleem minder. Het hoofdeinde mag hoger. Ze mag haar benen zelf bewegen en optrekken. De blaaskatheter mag er uit dat vermakkelijkt gelijk het schoonmaken, ook opoe nog op bezoek en wat die allemaal meebrengt! We besluiten haar gelijk te wassen, de wond en het bed te verschonen. Een hele klus maar met zijn vieren lukt het goed. De plegen hebben zoveel handigheidjes. Deze week maar eens iemand naar de Zeeman sturen voor ordinaire lakens. Door aan het laken te trekken krijgen we haar mooi recht op de goede plek in bed. De luier rollen we eerst aan een kant op alvorens we haar via het boomstamprincipe erop rollen.

Nicole, een van onze Pgb'ers en werkzaam in het ziekenhuis brengt haar dagelijkse bezoekje. En de allereerste glimlach is voor haar, het maakt mij jaloers! Lou is na haar vertrek aan het mekkeren, zeuren en soms gaat dat over in huilen.

Pas op haar zij valt ze in slaap helaas moeten we haar wekken voor wederom een SSEP onderzoek. Lou laat zich horen maar goed nieuws er is meer zenuwactiviteit waargenomen.

Bij terugkomst ligt er weer een stapel post en zelfs een pakket van een mede-Rettmoeder. Er zit precies in wat we nodig hebben Martine, gemeen die heerlijke chocolade! Lou bekijkt ondertussen een gekke foto van PGB'er Lies aandachtig. Kom je zo ook op bezoek?

Ax vertrekt naar de RMD kamer voor een douche en wat rust. Bij de antibiotica toediening blijkt het vat van het infuus ontstoken. We proberen een nieuw infuus te voorkomen. Maar omdat Lou vandaag veel slaapt of huilt gaat de vochtintake moeizaam.

De koorts neemt toe aan het einde van de middag zelfs naar 39.1. PGB'er Ingrid komt gezellig langs en krijgt Lou rustig. Voor het eerst vertrekken Ax en ik samen van de kamer voor een kop koffie en dat voelt goed. Ingrid gaat naar huis en Lou heeft weer wat moeilijke uurtjes.

De broodnodige controlefoto van de rug voor het begin van de mobilisatie wordt naar morgen verschoven. Ze wil niet op haar rug liggen maar dat is de enige manier om haar te kunnen voeden. Na het eten slaapt ze een paar uur op haar zij en weten we de onrust daarna met haar favo-cd te doorbreken.

Ze maakt voor het eerst haar bekende geluidjes weer en zag ik daar nou een flauwe lach? Nu slaapt ze zo diep dat ze zelfs niet wakker wordt van de vingerprik. Het was voor ons allemaal een vermoeiende dag!

P.S.1 We lezen elk SMS'je en elk bericht via de web-log of mail (alleen Hyves is wat moeilijk) en elk woord doet ons goed!

P.S.2 ik plaats zo foto's in mijn vorige blogs

Dit bericht werd geplaatst in Jarig, Publicaties en televisie. Bookmark de permalink .

8 reacties op Pijn, huilen en koorts!, donderdag 14 oktober 2010

  1. Wendy Boer zegt:

    Pff wat een verhaal weer, gelukkig ook mooie en fijne dingen maar het is ontzettend intensief allemaal voor Marilou en nu ook die koorts, hopelijk is dat weer snel voorbij.

    Heel veel sterkte en succes weer met alles, een warme groet, Wendy

  2. Aline Verhagen zegt:

    Wij leven intens met jullie mee. Wat boft Lou met jullie als ouders.
    Altijd staan jullie voor haar klaar. 24 uur per dag. Echt tof. Ik denk dat ik jullie namens Lou daar wel heel erg voor mag bedanken met een enorme knuffel.Blijf ook aan jullie zelf denken anders houden jullie het niet vol.

    Warme groeten van Debra, Aline, Gerard en Elmar voor jullie allemaal.

  3. Aline Verhagen zegt:

    Ik heb net de foto’s gezien en kan mijn tranen nauwelijks bedwingen.
    Het is heftig om Lou zo te zien. Ik voel zoveel en kan nu zo weinig woorden zeggen/schrijven.

    Denk aan jullie,
    Warme groeten van Aline

  4. Gert en Pascale Bolhuis zegt:

    De manier waarop jij schrijft kan het wel eens een bestseller worden….. Het dagboek van een Rettmoeder…..;-))
    Dikke knuffels van ons weer!

  5. Marijke zegt:

    Wat jammer dat ze nog niet de oude is. Hoop dat er toch snel meer lachjes voor jullie mogen komen. Hopelijk gaat de koorts naar beneden en wordt de pijn minder.
    Wens jullie een beter dagje vandaag toe.
    (een zelfontworpen lintje vind je moeder wellicht ook leuk :-))

  6. Ja Leonieke, zonder onze paps en mams zou het er heel anders uitzien… Doe ze maar de hartelijke groeten van mij.
    Ben blij te lezen dat er soms toch iets vooruitgang in zit, al blijft het natuurlijk heel erg zwaar, voor die meid en voor jullie. Het zou voorlopig wel doorgaan met up’s en down’s.. Maar, zolang er maar up’s zijn…gaat het goed!
    Hoe gaat het inmiddels met jouw eigen rug? Heb je er nog naar laten kijken? Pas goed op jezelf, he?!

    Liefs,
    Martine en een knuf van Fleur voor Marilou.

  7. Yolanda zegt:

    Met ups en downs, het is zwaar. Om je meisje zo te zien strijden, niet precies te weten wat er haar dwars zit, dat ene lachje naar iemand anders zien gaan. Hou vol en zorg goed voor elkaar.
    Liefs Yolanda

  8. Sonja Markowski zegt:

    Hier nog een extra grote portie positieve energie voor jullie….hopelijk gaat het snel weer wat beter en komt de oude Marilou weer te voorschijn.
    Prachtig geschreven stukje trouwens.

    Warme groet, Sonja (moeder van Kalle)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s