Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar…..mei 2009

elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen manier

De eerste zin uit Anna Karenina, Leo Tolstoj

Woorden die bij mij bleven hangen, zittend in mijn vakantiestoel voor onze caravan. Dit jaar zouden we het anders doen. Zo zonde om die perfect aangepaste caravan Dscn7775maar voor drie weken per jaar uit het stof te halen. Mijn overtuigingskracht moest bij Axel zijn werk doen. Grote successen zijn de vakanties in huize Wiertz nooit. Ik grapte een paar dagen voor vertrek, na weken van zonneschijn, tegen mijn vriendinnen: jullie weten het zodra de familie Wiertz de pootjes uitdraait begint het te regenen. Onderweg het eerste SMS’je: jij kunt beter bij het KNMI gaan werken!

Maar we lieten het weer de pret niet drukken, totdat ik bij Utrecht in de achteruitkijkspiegel een meisje zonder pupillen zie hangen. Nee he ook dat nog, nog maar tien dagen geleden had zij haar laatste cluster. De twee uur durende reis zit vol aanvallen en Marilou wordt steeds beroerder. Hoe gaan we straks in de regen met Marilou in de aanvallen een voortent en de tent voor onze meiden opzetten?

Gelukkig voelt de aankomst als thuiskomen. Jaren terug was dit onze vaste standplaats. Camping de Wildhoeve (  http://www.wildhoeve.nl/voorzieningen.html ), voorzien van alle gemakken Dscn7820 zelfs voor gehandicapte kinderen. Een sprooksachtige aangepaste badkamer met bad en een apart zwemuurtje zijn daar voorbeelden van.Dscn7822 Dscn7823

Maar de schrik slaat mij om het hart als ik uitstap, Dscn7827_2 eerst geloof ik mijn ogen niet maar kan niet om de enorm bal op de band van de caravan heen.Dscn7826  Even flitst een beeld van een geschaarde caravan met een aangepaste bus waarin Marilou in haar rolstoel onderste boven hangt door mijn hoofd. Maar gelukkig brengt de schreeuw van Anouk mij weer in heden. Anouk heeft aangeboden op Lou te passen en heeft mijn hulp nodig bij de volgende aanval. Eigenlijk heel triest dat een meisje van vijftien haar zusje zo moet zien en begeleiden. Natuurlijk ze weet niet anders maar wat had ik het graag anders gezien.Dscn7766

De saturatiemeter werkt helaas op de camping ook goed. Even vraag ik mij af of ik de buren moet inlichten, het alarm is zelf op stand 1 nog heel hard maar heb er na een dag als vandaag geen energie voor.

De regen tikt de volgende dag goed door op het tentdoek. En ik maak mij zorgen over de dag van morgen. Het zou een feestdag moeten worden. Het was de planning met het hele gezin weer terug naar Zoetermeer te reizen niemand behalve Opa, Axel en ik zijn daarvan op de hoogte. Maar Oma krijgt morgen haar meer dan verdiende lintje uitgereikt op uitnodiging van hare Majesteit de Koningin. Al meer dan vijfentwintig jaar zet zij zich vrijwillig in voor patientenbelangen. Zit het in de genen? Natuurlijk kan ik alleen met de kinderen gaan maar Lou alleen verzorgen in een groot cluster is lastig. Het spugen, de zuurstof de alarmen bedienen en dat allemaal in een krappe caravan. Bovendien blijkt het bereik op onze kampeerplek niet optimaal en heeft Axel dan geen vervoer meer mocht het nodig zijn. We besluiten de nacht af te wachten.

De kinderen weten dan nog niet dat zij de volgende dag gehuld in pyjama om 07.15 in de auto zullen zitten op weg naar huis, nadat we de campingbeheerder nog even wakker hebben moeten bellen om het terrein af te kunnen. Het ontbijt nuttigen ze bij het pompstation en de zondagse kleren liggen achterin naast de saturatiemeter en de zuurstoffles. Lou hebben we meegenomen!

Het is een prachtige feestelijke dag geworden, oma’s verbaasde blik zal ik niet snel meer vergeten. Wat zijn wij apetrots op oma!Dscn7761

Deze middag heeft een groot deel van Nederland besloten samen met ons terug naar de Veluwe te rijden. We besluiten de dag nog feestelijker af te sluiten. Morgen 30 april is het nl nog een keer feest niet alleen Bea viert feest maar ik ook. We doen iets wat wij eigenlijk nooit doen. We draaien de afslag op en gaan uit eten met alle kinderen en dus ook met Lou! Ook daar zijn we wederom niet de enige, het personeel doet zijn best om een plekje voor ons te vinden. Helaas is er geen plek voor de rolstoel maar Lou kan nu zij groter is prima op een gewone stoel zitten. Ik vraag om een bord friet met kroket, Lou kan daar tegenwoordig zo van smullen vooral met een dubbele portie mayo. We merken dat Lou steeds meer kan en doet. Voorheen at zij alleen gemalen voedsel en brood zonder korstjes maar we proberen steeds iets nieuws. Ze gilt niet meer zodat ze steeds vaker gewoon mee kan. Ze raakt niet meer overstuur van onverwachte ruimtes of geluiden. Ze geniet van haar DVD’tje op tafel als wij onze gerechten nuttigen. De medicijnen stopt ik snel weer in de tas.

Ik geniet enorm van het geluk wat hier op vier stoelen om mij heen zit. We zijn zo net een normaal gelukkig gezin. Bij het verlaten van de tafel wordt ik staande gehouden door een vriendelijk ogende wat oudere meneer. Hij legt zijn warme hand op mijn arm en vertelt mij zo verwonderd te zijn over ons gezin. Het ongelukkige meisje brengt zo zichtbaar geluk in ons gezin. Hij prijst ons! Misschien dat het de nachten zonder slaap zijn maar deze lieve meneer maakt mij emotioneel. Trots stappen wij in de auto, ik schrik van de tijd. Veel te laat voor Lou maar tegelijkertijd bedenk ik, waarom eigenlijk? Waarom houd ik al jaren vast aan die ziekelijke regelmaat en stuctuur, bang voor de aanvallen en ontregeling van Lou. Zowat, wat we ook doen, hoe we het ook doen de aanvallen komen toch wel!

Koninginnedag belooft een mooie zonnige dag te worden, de ochtend bestaat uit kadootjes, een versierde caravan en een lekker ontbijt vanuit de campingstoel. Wat ben ik blij met deze warme zonnestralen, wat leuk ook voor alle organisatoren van de vele feestelijkheden voor vandaag. En dan lees ik bovenstaande zinnen in een tijdschrift en denk weer terug aan de woorden van de man van gisteravond.

Eigenlijk zou ik de laatste zin willen veranderen in: elk ongelukkig gezin is GELUKKIG op zijn eigen manier

De meiden vermaken zich prima, Nouk slaapt lekker uit in de buitenlucht. Lou stapt heerlijk rond, zelfs over de dennenappels heen. Dscn7770 En Tyra vermaakt zich prima met een groep meiden van dezelfde leeftijd op het veld. Deze dag zorgt voor het ultieme vakantiegeluksgevoel. Ik sukkel wat weg in de zon maar dan willen de kinderen echt naar Apeldoorn. Axel ziet het niet zo&n
bsp;
zitten om met de rolstoel door de drukte te manouveren. We besluiten eerst boodschappen te gaan doen, onderweg geeft een verslaggever een goed beeld van het feest een paar kilometer verderop. Dan horen wij op de mensen gillen en huilen. Door hun tranen heen begrijpen we dat er iets vreselijks mis is in Apeldoorn. De kinderen luisteren geruisloos op de achterbank naar de woorden uit de autoradio. We blijven een lang tijd verslagen op de parkeerplaats in de auto zitten. Tyra kruipt naar voren en stelt de vragen die natuurlijk bij elk persoon naar boven kwamen. Hoe leg ik een achtjarig kind uit dat er een idioot zin had in het doden van een hoop mensen. We vertellen onze kinderen dat alleen mensen die erg ziek zijn in hun hoofd dit soort dingen doen. Gehandicapte mensen, mama? Nee Tyr bij hen heet dat anders. Ik zie de Kermis voor mijn neus doordraaien, zingende oranjeuitgedoste jongeren lopen langs de auto. Al die mensen weten dan nog van niets. We lopen als leeghoofden door de supermarktschappen, je ziet zo wie het wel weet en wie niet. Ik wil zo snel mogelijk terug naar de caravan, voel mij raar. Voel mij, zo niet jarig meer. Alleen de versierde caravan brengt mij in verwarring. De kinderen willen taart! Hij smaakt mij niet….

Weer moet ik denken aan de zinnen in het tijdschrift, vandaag zijn er een heleboel ongelukkige gezinnen bijgekomen. Dit is waar het in het leven om gaat, bij elkaar kunnen zijn, elkaar vast kunnen houden. Wij kunnen dat nog elke dag!

Even vergeet ik mijn geluk als instanties ervoor zorgen dat wij de broodnodige zorg voor Marilou niet kunnen blijven bieden. Maar gelukkig heb ik dit al vele malen eerder meegmaakt en hoop ik dat het toch op te lossen is. Maar als ik te horen krijg dat mijn lieve vriendin zeer binnenkort afscheid moet nemen van haar moeder, vergeet ik mijn geluk niet.

Wat is het leven oneerlijk maar wat laat het ook mooie kanten van de mensen zien. Hoe dieper je valt hoe mooier jezelf en de mensen om je heen worden. Verdriet maakt mensen zacht en toegankelijk, het is echt waar ik weet het zeker en wil niet weten waarom het niet bij iedereen gebeurt.

Twee sterke moeders, in gedachten ben ik bij jullie!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Dieren, Diversen, medisch, Uitjes, Vaardigheden. Bookmark de permalink .

9 reacties op Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar…..mei 2009

  1. Christiaan zegt:

    Wauw, nou je kunt in ieder geval goed schrijven. Alsof ik de emoties kan voelen.
    De laatste zin over moeilijkheden in je leven is denk ik zeker waar.
    Wat gaaf dat die man zag dat Marilou zoveel geluk in jullie gezin geeft. Dan kan ik me goed voorstellen.

    Ik moest aan een vers denken die ik ergens op een boekje heb staan:
    Grant me the serenity to accept the things i cannot change, the courage to change the things i can and the wisdom to know the difference (geef mij de rust om te accepteren de dingen die ik niet kan veranderen, de moed te veranderen wat ik kan, en de wijsheid om het verschil te begrijpen)

    Veel mooie momenten toegewenst ūüôā

    Groetjes

  2. Debra zegt:

    Heey Marilou,

    Wat is dat toch weer een mooi veraaltje dat jou mama maar altijd schrijft! Wat wordt je toch groot!

    Wel meer dan zes jaar geleden leerde we elkaar kennen op de Wildhoeve. Dat is wel een hele lange tijd gelenden, en nog zijn we vriendinnen! Maar dan wel supervriendinnen!

    Ik hoop je weer gouw te zien Lou!
    Doe je papa, mama, Tyra, anouk, opa en oma de groeten van me?

    Doei doei
    Liefs Debra

  3. astrid zegt:

    Wat weet je het weer goed te verwoorden Leonieke
    jouw verjaardag zal vast voor altijd een ander tintje krijgen in je herinnering is altijd de 30e april 2009

    je link over de camping doorgestuurd naar mijn zusje, die lijkt er met pinksteren al heen te gaan, kamperen veel maar kenden deze camping nog niet

    grtz Astrid

  4. Anoniem zegt:

    Wat heb je dit mooi geschreven!!
    En geef dit lieve vriendin een knuffel vanavond, ze kan het gebruiken.

    Liefs Jolanda

  5. Marijke zegt:

    Leuk om zo’n heel verhaal te lezen. Wat kan je toch goed alles omschrijven. Wat mij betreft ben jij de volgende columnschrijver na Deem.
    Mooi dat Marilou weer zo van alles heeft genoten. En zo te lezen, jullie ook.

  6. Martine zegt:

    Wauwie, wat een avonturen hebben jullie weer beleefd! Je moet eens aan een boek beginnen, Leonieke.
    Enne, nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag en oma met Uw lintje.
    Tja, ietsie te laat maar wel gemeend…

    Groetjes Martine

  7. Fenna zegt:

    Dus daarom kon ik je niet bereiken op je verjaardag! We moeten echt snel ff bijkletsen hoewel dat bijna onbegonnen werk is met onze rollercoaster-levens… XX

  8. Anoniem zegt:

    Hoi lieve Leonieke,
    Wat een mooi, lief en ontroerend verhaal heb je geschreven. Ik heb het in √©√©n adem uitgelezen en daarna nog eens rustig…
    Wat fijn dan Lou meer kan en meer kan hebben, zodat ze meer gewoon met jullie kan meedoen. Ik weet uit ervaring dat dat een gevoel geeft dat zich niet laat omschrijven!
    Ook wat je schrijft over dat krampachtig vasthouden aan de structuur vind ik heel herkenbaar. Bij mij viel dat kwartje een poosje geleden en toen heb ik de boel eens flink losgelaten. Dat bleek weer een tikje te optimistisch dus nu trek ik de touwtjes weer aan. Het blijft zoeken naar die balans, he.
    Mooie zin van Tolstoi, rare mensen die russen (knipoog), maar po√ętisch zijn ze!
    Proficiat met je moeder, dikke zoen,
    Niki

  9. Martine zegt:

    Ha Leonieke,

    Ik ben inmiddels erg benieuwd naar de Blond en Pip kamer van Marilou…
    Wanneer komen er foto’s op de weblog?

    Groet,
    Martine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s