zelf ziek november 2006

Wat is deze moderne tijd toch fijn dat je vanuit je ziekbed met de laptop op schoot je vrienden en familie op de hoogte kan houden. Ik zal bij het begin beginnen. Afgelopen week hadden wij het vreselijk druk met van alles en nog wat. Dinsdag de laatste verjaardagstroep van Tyra opgeruimd. ’S Middags rond enen voelde ik mij moe en dacht even te gaan liggen. Ik kreeg plotseling pijn op de borst, heb nog een telefoongesprek gevoerd met de neuroloog van Marilou. Tijdens het gesprek merkte ik dat ik moeite kreeg met praten. Moest spugen, was duizellig en kon geen adem meer halen.

Durfde voor mijzelf niet 112 te bellen. En belde na een half uur mijn moeder. Zij vertrouwde het niet bij binnenkomst en heeft de huisarts gebeld. Binnen een kwartier stond die op de stoep en belde gelijk een ambulance. Door de telefoon hoorde ik hem zeggen vermoedelijk een hartinfarct. Dan slaat de paniek toe. Ik heb altijd geroepen dat ik Marilou zou blijven verzorgen tot ik er dood bij neer zou vallen.Hoe nu verder?

Bij binnenkomst van de ambulance blijkt het hart geen zichtbare uitvalsverschijnselen te hebben maar ik ben al niet bij het volle bewustzijn. Ik krijg medicijnen toegediend onder de tong die blijken te helpen. Waarvan ik begreep geen goed teken. Alleen de pijn wordt na vijf minuten al weer heviger en de tweede toediening helpt niet meer. Het streekziekenhuis is vol en zij moeten uitwijken naar een andere plaats, onderweg wordt besloten mij plat te spuiten met de maximale hoeveelheid morfine. De saturatie daalt en de zuurstof wordt op 100 % gezet.En de pijn zakt. Ik begrijp nu hoe het moet zijn om drugs te gebruiken. Wat ziet de wereld er dan anders uit. Ik lig van 15.00 tot 23.00 op de hartkamer van de eerste hulp. Vele onderzoeken volgen en dan blijk er een verhoogd enzym in de bloedgassen gevonden te zijn wat kan duiden op een longembolie. En hartinfarct wordt uitgesloten. Ik krijg de keuze om naar HUIS te gaan maar als ik een nachtje blijf kan de CT scan van morgen met spoed plaatsvinden. Ik durf zelf absoluut niet naar huis.

De nacht is pijnlijk en zeer onrustig. Ik heb anderhalf uur geslapen. De gehele dag onderzoeken zoals een CT scan met radioactieve vloeistof. Om een uur de uitslag van de scan gelukkig geen longembolie. Nog even wachten op de uitslag van de echo en daarna mag ik wederom naar huis. Ik mag van de afdeling af en ben alleen een kopje chocolademelk in het restaurant gaan drinken.’S Avonds nog steeds geen uitslag en ik stel voor vanuit huis nog even te bellen maar ik moest nog even wachten.

Laat in de avond komt de arts terug met slecht nieuws. Op een herbeoordeling van de scan blijken toch meedere longembolieen gevonden te zijn. Uit de echo blijkt er sprake te zijn van galstenen. Ik krijg te horen absolute bedrust te houden met een ziekenhuisopname van minimaal vijf dagen. Morgen wordt gesproken over een galstenenoperatie. Van het ene op het andere moment ben ik weer ernstig ziek. Ik begrijp er niks meer van meld dat deze informatie voor mij niet geloofwaardig is. Ik zeg dat ik ondanks alles vannacht toch thuis ga slapen en dat ik morgen om acht uur terug ben.

Natuurlijk was dat zeker niet de bedoeling. Na flink heen en weer bellen mag ik naar huis als ik laat zien dat ik mijzelf de dagelijkse injectie kan toedienen. Ik zeg tot morgen waarop de arts zegt dat ik helemaal niet meer terug hoef te komen. Wat is hier gaande?

Dus dit is mijn verhaal tot nu toe. Ik doe het even op deze onpersoonlijke manier maar zo voorkom ik dat ik het hele verhaal telkens opnieuw moet vertellen.Ik voel mij vreemd en zwak. Maar gelukkig is de pijn goed te dragen. Wel zit ik met mijn gevoelens in de weg. Het afgelopen jaar is verschrikkelijk geweest voor ons gezin maar ook voor mijn familie. Ik heb volgehouden en ben enorm teleurgesteld door mijn eigen lichaam. Alles blijft goed gaan zolang ik op de been blijf maar het hele kaartenhuis stort op zo’n moment in. Hoe nu verder, is de vraag die steeds door mijn hoofd speelt. Het zit niet in mij rust en afstand te nemen en volgens mij wordt ik daar nog ongelukkiger van maar ik ga het proberen.Ik moet mijzelf elke dag injecteren met bloedverdunners daarnaast bloedverdunnende medicatie slikken en een jaar lang een keer per week langs de trombosedienst. Over de galoperatie denk ik nog maar niet na.

Dit bericht werd geplaatst in medisch. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s